Öfgastefna og sjálfhverfa er sífellt meira áberandi í fari fólks. Í miðausturlöndum ríkir stríð þar sem takast á þrjú ríki þar sem þjóðarleiðtogarnir gerast sekir um slíkt. Fleiri blandast inn í og þetta hefur áhrif á milljónir manns víða um heim. Ungum sonarsyni mínum fannst sprengingar og blossar á himni forvitnilegt og jafnvel áhugavert, en sem betur fer var hann ekki kominn með aldur til að átta sig á hvað í raun var að gerast. Að búa í ríki sem á engan þátt í þeim átökum sem eiga sér stað er greinilega ekki trygging fyrir öryggi.
Þannig hefur öfgastefna og sjálfhverfa áhrif á umhverfið í kring og við getum ekki horft fram hjá því í okkar eigin samfélagi. Að leysa mál með átökum kallar ávallt á meiri átök og ótengdir lenda í vítahring átakanna.
Það er ekki alltaf hvað maður gerir sem skiptir máli heldur frekar hvernig maður gerir það. Fyrirsjáanleiki í reglum og forsendum þeirra er forsenda þess að fólk skilji og sætti sig við reglur sem það er ekki endilega sammála.
Innflytjendamál er að verða hitamál hér í landi og öfgar í umræðunni eru áberandi. Sennilega er öllum ljóst að við getum ekki óheft tekið við þeim sem vilja flytja til landsins, til þess erum við of fá og innviðir ráða ekki við slíkt. Bæði við sem búum í landinu og þeir sem flytja til landsins þurfa svigrúm til að aðlagast. Slíkt gerist ekki nema vandað sé til verka og er ekki aðeins hlutverk stjórnvalda heldur okkar allra. En öfgar og fordómar eru ekki leiðin að friðsamlegri lausn. Velmegun okkar öskrar á innflytjendur til að vinna verk sem við getum eða viljum ekki sinna. Það verður ekki bæði haldið og sleppt.
Slagurinn um völdin
Slagurinn um völdin í bænum fer að æsast og nú keppast flokkarnir við að raða á framboðslista sína. Fólkið virðist alltaf koma á undan stefnuskránni sem hlýtur að segja okkur að við kjósum oftar fólk fram yfir málefni. En það eru málefnin sem skipta okkur máli, það skiptir ekki máli hver kemur góðu máli í gegn.
Enn eina ferðina vil ég minna á að við kjósum 11 manns í bæjarstjórn, við kjósum ekki meiri- eða minnihluta enda segja sveitarstjórnarlögin ekkert um slíkt. Þrátt fyrir mikla fólksfjölgun hefur ekki verið fjölgað í bæjarstjórn þó skýr heimild sé um slíkt. Bæjarstjórn markar stefnu sem embættisfólk framfylgir. Því væri eðlilegra að fleiri kæmu þar að og fjárhagsáætlun sem markar allt það sem gera á í bæjarfélaginu er á ábyrgð bæjarstjórnarinnar allrar, ekki þeirra sem velja að kljúfa sig frá og kalla sig meirihluta.
Og enn eina ferðina ræð ég stjórnmálafólki frá því að sækjast eftir að komast í bæjarstjórastólinn, stól framkvæmdastjóra yfir embættisfólki og starfsfólki bæjarins. Vilji stjórnmálamaður fá að klippa á borða, heilsa börnum og láta taka mynd af sér við ýmis tækifæri, þá er stóll pólitísks bæjarstjóra, stóll forseta bæjarstjórnar, æðsta kjörna stjórnmálamanns sveitarfélagsins. Hann er tengiliður bæjarstjórnar við framkvæmdastjóra sveitarfélagsins. Eðlilegast væri að titill þess sem í dag er kallaður bæjarstjóri, yrði framkvæmdastóri Hafnarfjarðarbæjar eða Hafnarfjarðarkaupstaðar eins og sveitarfélagið heitir lögformlega – Undarlegt að enginn hafi lagt til að breyta því.
Miklar kröfur eru gerðar til náms og starfsreynslu þegar auglýst er staða bæjarstjóra og eru launin eftir því. Þegar pólitíkin setur þar inn sinn fulltrúa er allt annað uppi á tengingnum en launin áfram svimandi há.
